Dillon bij Jouke

Interview door Leonie Schaaij
Voor onze terugkerende rubriek, ontmoet ik vandaag Dillon en Jouke. Dillon woonde vanaf 2014 in de wijk. Inmiddels woont hij in de wijk Lewenborg, maar hij voelt zich nog steeds erg betrokken bij Beijum. Deze wijk voelt nog steeds als zijn thuis. De eerste tijd had hij nog weinig contacten in de wijk, maar na anderhalf jaar had hij een ontmoeting die voor hem veel betekent heeft.

Dillon: Ik ontmoette Jouke voor het eerst bij de voetbalkooi. Ik kwam daar een beetje als vreemdeling aanzetten. Ik stond gewoon te kijken aan de zijkant, maar werd al snel uitgenodigd om mee te doen. Die houding van ‘je bent welkom’ vond ik bijzonder. Door het voetballen heb ik Jouke, maar ook een aantal andere vrienden leren kennen, die ik nog steeds zie. Er was een goede sfeer, veel lol, maar ook serieuzere dingen. Gaandeweg groeide het contact en merkte ik ook echt dat Jouke het beste met mij voor had.’

Jouke: ‘Wat ik heel mooi vind aan Dillon is, dat hij heel trouw is. Ook als hij een blessure had, was hij wel te vinden aan de kant om ons aan te moedigen en erbij te zijn.’

Als ik Jouke niet had gekend, had ik de wijkgilde (niveau 1 opleiding in Beijum) niet afgerond. Jouke heeft veel connecties en zonder hem was ik überhaupt niet begonnen. Via hem heb ik ook een jaar de tussenschoolse opvang gedaan op een basisschool in Beijum. Dit was voor mij heel goed om ervaring op te doen. Uiteindelijk heb ik de examens van de wijkgilde ruim gehaald. Binnenkort hoop ik te beginnen aan een MBO-opleiding niveau 4. Jouke gaf mij vooral vaak een ‘duwtje in de rug’. Ik heb zelf wel ideeën, maar heb wel echt aansporing nodig om ergens aan te beginnen of door te zetten als ik geen zin meer heb. Als ik ergens tegen aan liep, zocht ik Jouke vaak even op en kon ik van daaruit verder. Jouke kon ook echt naast me staan, meer als een vriend dan als een hulpverlener. Dat vind ik erg prettig. Ik heb door verschillende ervarings- en stageplekken heen mogen ontdekken dat ik graag met kinderen werk.

Jouke: ‘Kinderen zien jou binnen no-time als vriend, je maakt heel gemakkelijk contact.’ Ik heb echt hart voor kinderen die het niet fijn thuis hebben of andere problemen hebben. Vanuit mijn eigen ervaringen kan ik goed reageren op deze kinderen en hen begrijpen.

Wat mij op verschillende plekken heeft gehinderd, is dat ik door persoonlijke omstandigheden niet aan verwachtingen voldeed. Ik kwam dan bijvoorbeeld een dag niet opdagen op werk of stage. Maar dat is niet, omdat ik geen zin heb. Er zit altijd iets achter. Jouke nam de tijd om te praten en daarnaar te luisteren. Door hem heb ik ook anderen ontmoet, die dat ook doen. Ik vind het ook mooi dat ik Jouke breder heb leren kennen, ook hoe zijn gezin is. Hij woont vlakbij mij en daardoor kwam ik ook weleens bij hem thuis. En wat mij betreft zegt de mooie sfeer in zijn gezin, zijn lieve kinderen, iets over wie hij is. Waar Jouke komt, daar is de sfeer goed.

Jouke: ‘Dat vind ik natuurlijk bijzonder om te horen. Wat daar voor mij ook uitspreekt, is dat jij zo betrokken bent op mensen. Je noemt bijvoorbeeld zo de namen van al mijn kinderen op. Dat is echt een goede eigenschap van je.’

Als ik mijn contact met Jouke zou moeten samenvatten, dat is het dat ik niet had bereikt wat ik nu bereikt heb zou hebben zonder Jouke.

Jouke: ‘Wat ik van Dillon geleerd heb, is om door zijn ogen te kijken naar zijn leven en de wijk. Ik ontmoet veel vaker jongeren die zoekende zijn qua opleiding of op de arbeidsmarkt. Soms spelen hier dan problemen of passen ze gewoon niet goed in het huidige systeem. Door mijn contact met Dillon kan ik beter begrijpen wat hen bezighoudt en hen soms beter bijstaan.’

Wie sta jij bij?

Een mooie win-win situatie dus, waardoor twee mannen, die elkaar ‘toevallig’ ontmoetten in 2016 een vriendschap op hebben gebouwd waar ze beide van leren en genieten. Zou jij ook wel iemand of een gezin uit de wijk willen BijStaan?

Neem contact met ons op via de website.