Van hart tot hart (6)

Van hart tot hart (6)

20 juli 2018 zingeving 2

Beste J.

 

Het heeft een tijd geduurd voor ik terug schrijf.

Je bericht is duidelijk. En voor mij: wat kan ik hierop antwoorden. Ik leef zo niet. En ook: wat kan ik jou antwoorden, wat is voor jou een verrijking, vanuit mijn gezichtspunt. Ik wist niet hoe verder te gaan.

 

Je appte: iets over levensvreugde, zingeving.

Twee heel verschillende dingen. Ik kan daar zoveel over zeggen.

Weet niet waar te beginnen. Bij het begin zeker niet. Dat is te lang. En het zou lijken alsof het een volgtijdelijk ding is, een rijpend inzicht in de zin van het bestaan. Als een verstandelijk lineair groeiend aspect.

 

Levensvreugde is heel eenvoudig te realiseren.

Namelijk als ik me niet bezig houd met zingeving.

 

Neem vandaag. Ik geef zin aan mijn leven, jij weet dat, door bij te dragen aan gemeenschappelijkheid, dat mensen bijdragen aan hun leefomgeving, en het vertrouwen onderling weer wat toeneemt. Iets meer gemeenschap, iets minder individu.

Daarbij kom ik dingen tegen die ik zou kunnen doen om dit doel te dichterbij te brengen.

(Terwijl ik deze zinnen schrijf, realiseer ik me dat ze net zo goed uit jouw mond kunnen komen.)

Ik denk aan wat ik het best kan doen, en met wie. Kortom: ik draag het bij me, want ik draag hier zorg voor.

Eigenlijk heb ik mezelf een toekomst in het hoofd gehaald die er nog niet is. Het gat tussen het heden en die gewenste toekomst is ‘mijn probleem’, datgene wat ik op mijn nek heb gehaald. En daaraan ontleen ik dan ineens de zin van mijn bestaan.

 

Dit kan niet waar zijn.

Een heel klein beetje meer afstand laat zien dat ik me vastklampt aan een idee. Waarom? Om zo iets te doen te hebben. Je zou het net zo goed kunnen zien als een neurose: om ons zo af te houden van de leegheid van het bestaan. Eigenlijk is het meer invulling in het bestaan. Op deze manier draag ik (en veel anderen) bij aan het leven van een ander. En dat is denk ik de enige zin in het leven: het leven zelf verder brengen, in stand houden.

 

Op zo’n moment ben ik niet bezig met het leven zoals zich dat nu aandient, en de kansen die deze dag geven om van het leven te genieten.

 

Levensvreugde is veel makkelijker te realiseren. Dat begint met een besluit, een keuze. De keuze om de zorgen over je levenswerk geen aandacht te geven. Hiermee je hoofd te bevrijden van gedachten over oplossen van problemen. En dan om je heen te kijken wat er is.

Even liggen als je daaraan toe bent. Potje koken als je daaraan toe bent. Je impuls voelen en ernaar handelen. Je kind aanvoelen en geven waar het om vraagt. De tuin zien, en doen wat nodig is, waar het om vraagt. Een lentedag en de tuin vraagt om te snoeien? Ok. Vandaag doe ik dat.

Deel uitmaken van het leven zoals zich dat nu aandient. De levensstroom door je heen laten gaan en deel uitmaken van leven.

Soms, in mijn zwakke momenten, meen ik dat geloof vooral een manier is om eenvoudig zin te geven aan je leven.

Soms, in mijn zwakke momenten, meen ik dat geloof vooral een manier is om eenvoudig zin te geven aan je leven. Namelijk wat God van je vraagt. En in nog zwakkere momenten meen ik dat dat dan vooral ingegeven is door mensen. Om zo de mensheid bij elkaar te houden en ze een manier van leven te geven waardoor het lukt om met zoveel samen te leven. Want dat is wat mij betreft een belangrijke functie van het geloof. Samenleving vorm geven door normen en waarden.

 

En een ander ding is het vraagstuk hoe alles toch zo is ontstaan. Voor mij is het grootste vraagstuk daar aan voorafgaand: hoe kan er überhaupt Iets zijn, ten opzichte van Niets. Waar komt dat iets vandaan. Er is geen ontstaan. Dat is de grootste breinkraker van de mensheid. En waarom is dat. Waarom denken we hierover? Geen waarom. Alleen een gevolg: we zijn denkers. Onze hersenen zijn ons overlevingsmechanisme. We denken dus erg goed. Zo goed dat we zelfs doordenken op gebieden waar we misschien niets te zoeken hebben. Een overcapaciteit van onze hersenen.

Maar goed, we denken nu eenmaal graag. En zo kan het zijn dat we ons ook gaan verwonderen en onze hersenen ook laten kraken over vragen als: waar komen we vandaan. Hoe is dit alles ontstaan. De antwoorden op die vragen bepalen welk geloof we aanhangen. Het geloof komt dus daaruit voort. Zou het geloof te zien zijn als een bijproduct van onze intelligentie? Eenvoudig omdat we zo graag alles willen verklaren?

T.

2 antwoorden

  1. B. schreef:

    Interessant uitgangspunt dat geloof een bijproduct is van onze intelligentie. Wat we niet kunnen verklaren, moet wel iets mysterieus zijn en toe te schrijven aan iets “hogers”. Dit speelt al sinds het bestaan van mensen, onverklaarbare dingen werden toegeschreven aan natuurgeesten. Ten tijde van de oude Grieken en Romeinen was er voor alles wel een god te vinden. Dus de grootste bedreiging voor godsdiensten in algemeen wordt dan gevormd door voortschrijdende kennisvorming cq. -opbouw.
    Of gaan we dan in de toekomst een andere kant op en gaan we de technologie aanbidden als zijnde een religie! Zie ook: http://www.wayofthefuture.church/

    Meer online over Levandowski kun je hier lezen in een vermakelijk artikel: https://www.wired.com/story/god-is-a-bot-and-anthony-levandowski-is-his-messenger/

    Ik ben wel benieuwd hoe J. de toekomst van de godsdienst in het algemeen ziet.

  2. B. schreef:

    Hei, wanneer komt J met het vervolg? Grtz, B.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *