Van hart tot hart (5)

Van hart tot hart (5)

29 juni 2018 zingeving 0

 

Beste T,

 

Mijn gezinsleven, werk, sport en alle sociale activiteiten met de community vragen veel aandacht. Ik ben behoorlijk actief en enthousiast en stort me graag met volle overgave in allerlei zaken of projecten. Om temidden daarvan even te gaan zitten en tijd te nemen voor een reactie liet even op zich wachten. Maar dat neemt niet weg dat ik veel nadenk over onze conversatie en het me scherpt. Het helpt me helder na te denken waarom geloven voor mij zo belangrijk is. En niet vanzelfsprekend. Het brengt me terug naar de tijd waarin dit nieuwe geloven voor mij is gaan leven. Later daar meer over.

 

Het beperken en opofferen waarover je schrijft vind ik één van de moeilijkste dingen in het leven. Veel liever ga ik voor eigen succes in werk of sport. Maar telkens weer word ik teruggeleid naar daar waar het om gaat in het leven: jezelf opofferen (tot op zekere hoogte!) voor de anderen om je heen. Ik leer dat van Jezus die voor mij het ultieme voorbeeld is geweest van totale opoffering. Hij kwam niet om een eigen godsdienst te stichten, maar om zich belangeloos te geven aan de mensen op deze wereld. Hij vertelde over een nieuwe wereld en bracht dit in de praktijk met een groep vrienden die twijfelend achter hem aangingen. Ze werden op de een of andere manier aangetrokken door zijn woorden en zijn manier van leven. De meeste anderen moesten echter niks van Jezus weten. Ze vonden hem een godslasteraar. Zo hoort het niet. En hebben hem gedood.

Dat zie je wel vaker bij mensen die de wereld mooier willen maken. Ze worden letterlijk of figuurlijk gedood.

Toch zijn er vele mensen tot op de dag van vandaag geïnspireerd door zijn woorden en zijn leven van opoffering vanuit liefde. Het is voor mij de basis van mijn leven,

 

Je vroeg hoe ik God heb leren kennen. Deze zoektocht is zo’n 10 jaar geleden begonnen bij de studentenvereniging de Navigators. Tijdens gesprekken met studenten van de vereniging hadden we het over leven, geloof en zingeving. Toen ze spraken over geloof was dat voor hen niet iets afstandelijks, iets wat ze erbij deden of ‘wat zo hoorde’. Ik zag een twinkeling in de ogen van hen als ze praatten over God en Jezus. Het leek alsof ze God persoonlijk kenden en een dagelijkse omgang met Hem hadden. Ik was bekend met geloof en kerk en ging met mijn ouders mee, maar voor mij was geloof iets wat hoorde, in plaats van een persoonlijke realiteit.

 

Tijdens de gesprekken die ik voerde met deze studenten ontstond er een verlangen om zelf op zoek te gaan naar de God waarover ze spraken. Ik besloot het verhaal van God te gaan lezen, zoals beschreven in de Bijbel. Toen ik uitkwam bij de verhalen over Jezus, leek het alsof deze hoofdpersoon tot leven kwam, uit het boek stapte en mij aan de hand meenam. Hij wees me door zijn teksten, bekrachtigd door zijn leven, op een nieuwe, mooie wereld. Het leek of mijn ogen openging voor een nieuwe werkelijkheid. Een werkelijkheid zoals ik die niet eerder ervaren had.

 

Het maakte me verwachtingsvol naar God die bijzondere dingen beloofde. Beloftes voor mijn persoonlijke leven en beloften voor de wereld waarin ik leef. Het geloof was niet langer een abstract gegeven, of iets dat nou eenmaal zo hoorde, maar werd een persoonlijke relatie. Een relatie zoals ik die niet eerder had gekend met mijn ouders, broers, voetbalvrienden en vriendinnetjes. Het leek alsof deze God mij helemaal kende. En dit gaf mij een diep gevoel van erkenning, waardering en richting. Ik was op zoek naar dit leven en het leek alsof dit Leven mij gevonden had. Sommigen zouden kunnen zeggen dat als je er maar genoeg in gelooft, dat je dit gevoel dan inderdaad zo zult ervaren, als een soort placebo effect. Dat kan een benadering zijn, maar voor mij waren deze ervaringen hiervoor te concreet.

Ik zie uit naar je reactie,

Groetjes, J.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *